พอลองมองย้อนกลับไปดูแล้ว ... เราอาจได้พบความจริงอะไรสักอย่าง ซึ่งแม้มันไม่ใช่สัจจะ แต่ตอกย้ำให้เรารู้สึก ... 'บาป' ได้อยู่เสมอ


เพราะเวลาไหลผ่านไป จึงทำให้รู้สึกว่าบางสิ่งได้เปลี่ยนแปลง

ที่ที่เคยเป็นของเรา กลับไม่ใช่ของเรา

หรือแม้แต่ สิ่งที่เคยเป็นเรา ... กลับไม่เป็นเรา


สุดท้าย เรากลับกลายเป็นคนแปลกหน้าของตัวเอง เป็นคนที่เราไม่เคยรู้จัก เป็นใครสักคนที่ไม่ใช่เรา

เราได้แต่เพียงยืนมอง 'คนแปลกหน้า' และปล่อยให้ 'เขา' กลายเป็นเราในท้ายที่สุด


บางที ... ที่เราเจ็บปวด เพราะตระหนักได้ในความจริงข้อนั้น

เพราะไม่มีที่ให้เราได้หนีจากมัน ทุกคนถึงได้รู้สึก 'ผิด'
เพราะไม่มีใครยืนหยัดในสิ่งที่ตัวเองเป็น ทุกคนถึงได้ 'เปลี่ยน'


'ฉันในวันนี้ จะยังคงเป็นฉันในวันนี้ ... ได้จนถึงเมื่อไหร่?'

'ฉันในวันนี้ เป็นคนแปลกหน้าจากฉันในวันนั้น ... มาตั้งแต่เมื่อไหร่?'



ถ้าอย่างนั้น บาปที่หนักหนาที่สุดของมนุษย์ คงไม่ใช่ ... การหักหลังพระเจ้า

แต่เป็น ... การหักหลังตัวเอง


ถ้าอย่างนั้น มนุษย์ไม่ได้รู้สึกผิด เพราะตนเองทรยศพระเจ้า

แต่เพราะ ... ทรยศตัวเอง



ที่เราเจ็บปวด ... เพราะเราต่างตัดตัวตนของเราออกทีละน้อยๆ เพื่อสิ่งที่เราคิดว่ามันสำคัญกว่า

ที่เราเสียใจ ... เพราะเมื่อเราได้มาซึ่งสิ่งที่เราเคยเห็นว่าสำคัญกว่า เรากลับไม่รู้ว่าตนเองต้องการมันไปเพื่ออะไร

ทุกอย่างหลุดลอย ... ทิ้งไว้แต่เพียง 'คนตาย' ที่ว่างเปล่า และได้แต่ก้าวเดินต่อไป
.
.
.

เพื่อชดใช้ ... บาปที่ก่อไว้