สร้าง Comment ง่ายๆ ด้วยตัวคุณเอง..คลิ๊กที่นี่

สร้าง Comment ง่ายๆ ด้วยตัวคุณเอง..คลิ๊กที่นี่

สร้าง Comment ง่ายๆ ด้วยตัวคุณเอง..คลิ๊กที่นี่

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...
มีเกาะแห่งหนึ่งซึ่งความรู้สึกทั้งหมดอาศัยอยู่ด้วยกัน
ทั้งความสุข ความเศร้า ความรู้และอื่นๆ... รวมทั้งความรัก
วันหนึ่งมีประกาศไปยังความรู้สึกทั้งหมดว่า เกาะกำลังจะจม
ดังนั้นทั้งหมดจึงเตรียมเรือเพื่อที่จะหนีออกจากเกาะ
ความรักเท่านั้นที่ตัดสินใจอยู่จนวินาทีสุดท้าย
เมื่อเกาะเกือบจะจม ความรักจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือ
...ความรวยแล่นเรือผ่านมา
ความรวยตอบว่า "ฉันรับเธอขึ้นมาไม่ได้หรอก เพราะเรือของฉันเต็มไปด้วยทองและเงินแล้ว มันไม่มีที่ให้คุณ "
ความรักจึงตัดสินใจถามความเห็นแก่ตัว ซึ่งผ่านมาเหมือนกัน ด้วยเรือลำงาม "ความเห็นแก่ตัวช่วยฉันด้วย"
ความเห็นแก่ตัวตอบว่า"ฉันช่วยคุณไม่ได้หรอกความรัก
คุณนะเปียก อาจทำให้เรือฉันเปียกไปด้วย"
ความเศร้าได้พายเรือผ่านมา ความรักก็ได้เอ่ยขอความช่วยเหลืออีก ความเศร้าตอบว่า"โอ้ความรักฉันกำลังเศร้ามากเลย ฉันต้องการอยู่คนเดียว ขอโษนะ"
ความสุขได้ผ่านความรักไปเช่นกัน แต่เขาไม่ได้ยินเสียงเรียกร้องขอความช่วยเหลือของความรัก เพราะมัวแต่มีความสุข
...ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
"มานี่ความรักฉันจะรับคุณไปเอง"
เสียงนั้นเป็นเสียงของคนแก่คนหนึ่ง ความรักรู้สึกขอบคุณและดีใจเป็นอย่างมาก จนลืมถามชื่อว่าใครเป็นผู้ใจดีคนนั้น
เมื่อพวกเขามาถึงแผ่นดินที่แห้ง คนแก่ก็จากไปตามทางของเขา ความรักนึกขึ้นมาได้ว่าลืมถามชื่อคนแก่คนนั้น
ความรักจึงถามความรู้ และคนแก่คนอื่นๆ
"ใครเป็นคนช่วยฉัน"
ความรู้ตอบว่า "เวลา"
ความรัก"แต่ทำไมช่วยฉันหล่ะ ?"
ความรู้ยิ้มในความรอบรู้ของตัวเองและตอบความรักว่า
"ก็เพราะเวลาเท่านั้น ที่เข้าใจว่า ความรักยิ่งใหญ่แค่ไหนน่ะสิ"