บางทีผมก็ตอบกับตัวเองได้ไม่เต็มปากว่า 'เรากำลังทำอะไรอยู่ที่นี่?'

ในนครหลวงที่ยิ่งใหญ่คับแคบแห่งนี้ มีเหตุผลมากพอที่เราจะใช้เป็นข้ออ้างโดยชอบธรรมต่อการมีชีวิตอย่างจมปลักกับอะไรสักอย่างได้ไปทั้งชาติ


ทั้งๆที่จริง ... ความเป็นไปได้ที่ 'เราแค่เคยทำ และได้แต่อยู่กับมันไปวันๆ' มีโอกาสเป็นความจริงพอๆกับเหตุผลอื่น หรืออาจมากกว่าด้วยซ้ำ

แต่ไม่ว่าใคร ... ก็กลัวที่จะคิดแบบนั้น

กลัวที่จะตอบว่า 'ชีวิตของฉันมันไร้ความหมาย และไม่มีเหตุผลใดๆที่จะต้องดิ้นรนต่อการมีชีวิตอยู่'

กลัวที่จะพบว่า 'ไม่มีที่ไหนให้ฉันต้องยืนหยัดอีกต่อไป'

แม้มันอาจเป็นความจริงข้อหนึ่งของการดำรงอยู่นี้ก็ได้


ไม่ว่าจะอีกกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เราก็ยังคงเลือกที่จะเพิกเฉย และได้แต่หันไปเหลือบมองมันอยู่บ้างนานๆครั้ง ทั้งที่ปากก็พร่ำบอกตัวเองอยู่ตลอดว่า

'ความจริงแบบนั้น ... ไม่มีอยู่จริง'

คำโกหกแบบนั้นไม่มีทางจางหาย แม้แต่กับคนที่ประกาศว่าได้ซื่อสัตย์กับตนเองอย่างมากพอแล้ว


เราลวงหลอกตัวเองมานานเกินกว่าจะหันกลับไปยอมรับความจริงได้อีก


เพราะชีวิตก็คือการดำเนินไปแบบนั้น

แบบที่เราจะต้องเฉือนตัวเองออกทีละน้อยทีละน้อย มากกว่าการยอมหายไปโดยไร้คุณค่า

(ทั้งที่ไม่ได้มีคุณค่าอะไรอยู่ตั้งแต่แรก)


เพื่อให้โตขึ้น เราตัดสิ่งสำคัญในชีวิตทิ้งไป และเลือกสิ่งที่ตนเองเห็นว่าสำคัญกว่า

ทีละอย่าง ... สองอย่าง ...

ยามเมื่อสิ่งที่เราเห็นว่าสำคัญกว่ามาอยู่ตรงหน้าแล้ว ... เราแทบจำตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ ว่า 'ฉันเป็นใคร?' และ 'ใยฉันต้องคว้ามันมา?'

ทุกอย่างหลุดลอยไป พร้อมกับสิ่งที่ไม่สามารถเรียกกลับมาได้

เราจึงกลายเป็นเพียงผู้โง่เขลาและขลาดกลัว

... เป็นเพียงคนตายที่ยังคงก้าวเดินต่อไป ...

.
.
.

เราหันมาถามตัวเองอีกครั้ง เมื่อดูภาพยนตร์สักเรื่องจบ ว่า 'ได้ทิ้งอะไรไว้เบื้องหลังไหม?'

และอาจตอบว่า 'ใช่'

ทั้งที่ในท้ายที่สุด ... เราก็เลือกกลับมาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และใช้ชีวิตอย่างที่เคยเป็นต่อไป


'คุณค่าของความรู้สึกมันราคาถูกจัง' แค่เวลาก็ช่วงชิงไปได้ ทั้งๆที่เราเอามือกำมันไว้ตลอดแท้ๆ


Tokyo Tower - Mom & Me, and sometimes Dad เป็นภาพยนตร์แบบนั้น ที่สะท้อนชีวิตของคนจำนวนมากอีกครั้ง และให้โอกาสเราได้เลือกอีกครั้ง

เป็นภาพยนตร์พื้นๆ และไม่ได้มีอะไรแตกต่าง แปลกใหม่ ที่ทำให้น้ำตาผมไม่ยอมหยุดไหล



... ความหมายของชีวิต ไม่ได้อยู่ที่ไหนเลย ...

มันว่างเปล่ามากพอที่จะไม่ต้องคิดอะไรมาก



แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง ก็เป็นเหตุผลที่เพียงพอแล้ว ... แม่ ...